Gepost door: athahualpa | september 4, 2011

Chaos en perspectief

Geachte lezer,

 

Vervelende emails heb ik niet meer ontvangen. In mijn laatste bericht had ik het over criminelen die uw gegevens (inlogcodes en wachtwoorden) willen ontfutselen, en vervolgens uw bankrekening willen plunderen. Nu horen we dit weekeinde dat de webpagina’s van de overheid en het DigID niet meer veilig zijn. Het bedrijf dat door de overheid in dienst is genomen om onze veiligheid te waarborgen is door Iraniërs  gehackt, en de staat heeft de relatie met het bedrijf opgezegd. Becijferd is dat de bescherming tegen cybercrime en cyberaanvallen het bedrijfsleven en de overheid kapitalen gaat kosten. Die kosten worden natuurlijk weer aan de burgers doorberekend. En we gaan er met zijn allen volgend jaar al in koopkracht achteruit.

 

Waarom al deze sombere berichten, waarom deze neerslachtigheid? De zomer van 2011 heeft in ieder geval weinig reden tot een zonnige blik op het leven gegeven. Maar er is veel meer aan de hand. Ik denk dat we zo ongeveer op een punt zijn aangekomen waarop de meeste mensen het geloof dat het ooit nog goed zal komen zijn kwijt geraakt. In 2008 hadden we een kredietcrisis, ontstaan door onverantwoord handelen van banken, overheden en particulieren. Van banken omdat die zich steeds meer zijn gaan toeleggen op zaken die een veel te groot risico inhielden. Van overheden omdat die de laatste 20 jaar een beleid hebben gevoerd van deregulering en terugtrekken, en die zich volledig hebben overgegeven aan vertrouwen op de krachten van de vrije markt. Van particulieren die zich in hun consumptiedrift vaak diep in de schulden hebben gestoken (daartoe overigens vaak aangemoedigd door bedrijven, banken, en overheid). Nu, drie jaar later, is er de schuldencrisis. We zitten met onze handen in het haar. De economie stagneert en we kunnen nu geen geld meer in de economie stoppen zoals we drie jaar geleden hebben gedaan. Daarvoor zijn de schulden van de overheden te hoog. De financiële markten hebben geen vertrouwen meer dat de overheden nog  orde op zaken kunnen stellen. Overigens wordt de vraag zelden gesteld of de financiële markten het  wel bij het rechte eind hebben? Voor vrije marktfundamentalisten is dat natuurlijk vloeken in de kerk, maar deze mensen hebben van economie in het algemeen, en van Adam Smith in het bijzonder, niets begrepen.

 

Natuurlijk worden mensen in tijden van crisis een beetje neerslachtig. Slechte tijden zijn van alle tijden (goede tijden overigens ook), maar wat steeds meer begint door te klinken is twijfel of de onverminderde vooruitgang en groei die wij in het Westen hebben gekend de afgelopen twee eeuwen niet aan een langdurige onderbreking onderworpen is. Er zijn maar weinig mensen die nog echt geloven dat toekomstige generaties het beter zullen hebben dan wij. Een gedachte waarmee we de laatste eeuwen zijn grootgebracht. Kan de arbeidsproductiviteit almaar verder omhoog zodat we per saldo allemaal steeds rijker worden, zoals de welvaartstheorie ons wil doen geloven?  Of  zijn er kostenfactoren die maken dat er een grens komt aan deze groei (milieu, schaarse grondstoffen)?  Ik had het reeds over de financiële markten. In de laatste 30 jaar hebben deze markten een volume aangenomen die ruim het honderdvoudige is van de omvang van de reële markten ( import en export van goederen en diensten). Bovendien is deze handel in flitskapitaal volmaakt ondoorzichtig en onvoorspelbaar geworden. In de chaostheorie wordt de analogie verteld van de luchtwerveling van de vleugelslag van een vlinder in het tropische oerwoud die een tornado kan veroorzaken in de vlakten van de Verenigde Staten. Deze gedachte komt de laatste tijd regelmatig bij mij op wanneer ik weer de financiële berichten lees. Is er werkelijk nog iemand op deze wereld die dit begrijpt, en daar ook nog zinvolle conclusies aan kan verbinden?

 

Begrijp mij goed, ik wil niemand verder de put in praten. Maar ik vind de gedachten hier verwoord nu ook weer niet zoveel pessimistischer dan de woorden die economen en politici dagelijks over ons uitstrooien.  Bovendien geloof ik ook helemaal niet dat er geen oplossingen zijn. Alleen denk ik dat het dan wel nodig kan zijn eens van perspectief te wisselen. Kijk eens op een heel andere manier naar de problemen.  Perspectief is ook het onderwerp van de afbeelding hieronder. Deze foto is genomen in het Alhambra, waar ik van een welverdiende vakantie genoot.

 

Patio van een Moors paleis met op de achtergrond de muur van het vierkante paleis van Keizer Karel V

 

 

Tinkunanchiskama

 

Inca Athahualpa

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: