Beste lezers,

 

In het Andesgebergte is soms op mooie avonden rond de toppen van de bergen een mooi licht waarneembaar, dat het best is te vergelijken met weerlicht, maar dan bij onbewolkte hemel. Het verschijnsel is ook bekend onder de naam  Sint Elmus vuur. Vroeger dachten wij dat het licht een teken van de goden was dat zij tevreden waren met het gedrag van ons mensen. Ik geloof niet dat deze verklaring voor het verschijnsel een wetenschappelijke analyse zou doorstaan. Ook Rascar heeft mij al vroeg duidelijk gemaakt dat wij niet alles moeten geloven wat de priesters ons voorhouden. Ik zag hem weer toen mijn vader Huayna op sterven lag. Mijn vader was getroffen door een akelige ziekte (pokken) die hij waarschijnlijk ergens in het gebied waar nu Ecuador ligt moet hebben opgelopen. Het waren roerige tijden en onheil dreigde boven het rijk.  

 

De relatie tussen mijn broer Huascar en mijzelf was buitengewoon slecht. Ik wil daar nu verder niet over uitweiden omdat ik geloof in het beginsel van hoor en wederhoor, en Huascar zijn kant van het verhaal niet meer kan vertellen. De avond voor het heengaan van mijn vader stonden Rascar en ik in gepeins verzonken toen de bergen van de Vilcabamba range ons verrasten met een wel zeer spectaculaire aflevering van het eerder genoemde elektrische vuurwerk. Wij keken beiden ademloos naar het schitterende verschijnsel. Men moet zich realiseren dat een dergelijke lichtshow, anders dan bij onweer, geheel geluidloos verloopt. Ik vermoed dat hierin ook de reden ligt dat het Andeslicht wordt beschouwd als een goed voorteken. Een gevoel van euforie maakt zich van je meester bij het aanschouwen van dit verschijnsel . Omdat ik erg onder de indruk was geraakt vroeg ik Rascar hoe we dit allemaal moesten duiden.  Zoals gezegd, het aanstaande overlijden van mijn vader, de onrust in het rijk, en de broedernijd tussen Huascar en mij, werkelijk veel reden om euforisch te zijn had ik niet direct.   

 

Rascar is altijd een man van weinig woorden geweest, zo ook toen. Hij zei dat hij na de begrafenis voor lange tijd weg zou gaan, en mompelde iets als “Galapagos”. Ik denk dat ik hem niet goed had verstaan, want ik meende dat hij doelde op aanstaande chaos. Hij adviseerde mij eveneens om het niet tot een krachtmeting met mijn broer te laten komen, aangezien wij dan alle twee ten val zouden komen. Wijze woorden, alleen was ik te jong om er werkelijk lering uit te trekken.  De geschiedenis heeft Rascar gelijk gegeven.  Toen vertelde Rascar dat wanneer de zon de bergen gedurende de dag had verwarmd, deze  ’s avonds de warmte weer uitstorten in de hemelrivier van de melkweg, de hemelse equivalent van de Urubamba. Het Andeslicht was dus een symbool van dankbaarheid. Iedereen die dit groots vertoon van dankbaarheid had aanschouwd zou beseffen dat de mens een met de natuur behoort te zijn.  Ik heb vaak grote moeite te begrijpen waarover Rascar spreekt, maar ik denk dat ik die mooie avond in het hooggebergte precies begreep wat hij wilde zeggen.  Alleen begrijp ik ook pas sinds kort, dat hij toen iets heeft willen zeggen wat  ik nu, na 500 jaar, ineens heel graag wil weten. Wat is er met Galapagos? 

 

 

Tinkunanchiskama

 

Inca Athahualpa        

Vilcabamba Range / Cordillera Vilcabamba