Geachte lezers,

 

Nu ik het Paasweekeinde weer doorbreng aan het Titicacameer (ook hier vriest het ’s nachts licht tot matig), wil ik jullie iets vertellen over het leven alhier. Ik neem aan dat jullie vroeger allemaal op school geleerd hebben dat het Titicacameer één van de hoogst gelegen meren ter wereld is. Welnu, dat is inderdaad het geval. Het meer ligt op een hoogte van meer dan 3700 meter, op de grens tussen Peru en Bolivia.  Er komen ongeveer 20 kleine rivieren uit op het meer. Het meeste water dat door deze rivieren wordt aangevoerd verdampt, zodat het water enigszins brak is. Slechts een kleine stroom vloeit uit het meer. Deze mondt uit in een zoutvlakte op de Boliviaanse Altiplano. In het meer liggen talloze rieteilanden die worden bewoond door een oeroude indianenstam (Uros). Al in mijn tijd vormden de eilanden een toevluchtsoord voor de Uros indianen. Deze indianen wilden zich niet onderwerpen aan het gezag van de Inca’s, en wij waren nou niet bepaald genegen hen te achtervolgen op deze drijvende eilanden in het koude water van het Titicacameer.

Van enige animositeit tussen mij en de plaatselijke bevolking is geen sprake meer. Nou zal dat ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat ik hier niets meer te zeggen heb, maar ik geloof ook dat er sprake is van wederzijds begrip. Hoe het ook zij, we leven nu in vriendschap, en ik nodig hen regelmatig uit om wat te praten. Ik zal mij echter nooit wagen op hun gammele eilandjes. De Uros zijn heel vaardig met het riet dat hier aan het Titicacameer welig tiert. Hun huizen en bootjes zijn van het riet gemaakt, en de eilanden dus ook. Hoewel de Uros enige dieren houden, en natuurlijk ook aan visvangst doen, is het toerisme toch hun belangrijkste bron van inkomsten. Want toeristen komen in redelijk grote aantallen naar het Titicacameer. Zij overnachten in Puno en gaan overdag naar de drijvende eilanden, of naar de ruïnes van Tihuanaco die op Boliviaans grondgebied liggen. Over de Tihuanaco cultuur kunt u binnenkort meer lezen op de pagina “Pre-Inca tijden”.

Drijvend rieteiland van de Uros-indianen 

 

Er doen verhalen de ronde dat er onderwater overblijfselen zijn van oude tempels. Dat is niet onmogelijk, want het meer is lang niet overal even diep. Daarnaast is het waterniveau in het meer  aan sterke schommelingen onderhevig (5 – 10 meter). Vanwege de grote hoogte is duiken extra gevaarlijk in verband met decompressie, en de daarmee verband houdende caissonziekte.

Een curieus gegeven is dat het Titicacameer het operatiegebied is van de Boliviaanse marine. Nu zult u zich ongetwijfeld afvragen waarom een land, dat geen enkele toegang heeft tot de zee, er een marine op nahoudt?  Bolivia is in de Salpeteroorlog van 1884 zijn kuststrook aan Chili kwijt geraakt. Voor die tijd had Bolivia wel degelijk strijdkrachten ter zee. Om de pijn van de nederlaag te verzachten heeft Bolivia de marine activiteiten verlegd naar het Titicacameer. De Boliviaanse vloot bestaat nu uit een aantal patrouilleboten op het meer, die worden ingezet in de strijd tegen de handel in drugs. Maar van tijd tot tijd heersen er grotere maritieme aspiraties in La Paz. Toen de Argentijnse marine in de strijd om de Islas Malvinas (ja, ik blijf een Zuid-Amerikaan) verscheidene schepen had verloren (waaronder de Belgrano), bood de Boliviaanse marine al haar diensten en middelen aan. Bij het bekend worden van dit nieuws brak in Londen het angstzweet uit. Uit goed ingelichte bronnen weet ik dat de Iron Lady haar vriend Ronnie in Washington belde om tussen beide te komen. De junta in Argentinië, verheugd over zoveel blijken van Latijns-Amerikaanse solidariteit,  voelde zich gesterkt en wachtte de komst van de Boliviaanse vloot af. Hoe de Boliviaanse admiraliteit had gedacht de schepen van het Titicacameer naar de wateren rond de Malvinas te manoeuvreren is niet bekend. Dit behoort, met zoveel andere zaken, tot de geheimen waaraan dit gebied zo rijk is.        

 

         

 Met respect,

 

Inca Athahualpa 

 

Nawoord: Sandokan Bouman uit Cochabamba heeft laten weten dat Bolivia wel degelijk een zeewaardig marineschip bezit, de “Libertador Simón Bolívar” met thuishaven Rosario, Argentina. Mijn dank voor zijn bijdrage. Interessant is daarnaast de volgende foto die ik heb gevonden van het marinegebouw van Bolivia in het district Titicaca.

  

Hieronder een foto van een van de marineschepen van Bolivia