Het is tijd dat ik iets vertel over de muziek uit mijn vaderland. Ik neem aan dat iedereen de song kent die aan deze blog de titel heeft gegeven. Dat is dus heel erg jammer. Want ik ben er van overtuigd dat bijna iedereen bij deze song denkt aan het vervelende nummer dat Simon and Garfunkel in 1970 op hun album “Bridge over troubled water” hebben gezet. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb geen hekel aan dit duo, en ook op genoemde plaat staan toch wel een paar goede nummers. Maar dus niet “El condor pasa”.

“El condor pasa” is wel gebaseerd op een traditionele Inca melodie en dans. Het werd vroeger gespeeld op rieten blaasinstrumenten en begeleid met trommels van lamahuiden. In 1916 is het door de Peruviaanse componist Daniel Alomia Robles op schrift gezet. Daarna is het door talloze mensen uitgevoerd, en het is niet overdreven te stellen dat het waarschijnlijk het meest bekende lied uit Peru is. 

Muziek uit de Andes is in Europa zeer bekend. Vanaf de jaren 70 zag men wel in elk winkelcentrum een groep muzikanten in traditionele kledij muziek maken waarbij de panfluit het meest karakteristieke instrument was. Ik wed ook, dat haast iedereen dacht dat het hierbij ging om vluchtelingen uit het Chili van Pinochet. Die indruk werd natuurlijk versterkt doordat de muzikanten erg snel doorkregen dat zij met verzetsmuziek “El pueblo unido, jamas sera vencido”  de handen nog sneller op elkaar kregen.   Later werd bekend dat de meeste van deze muzikanten afkomstig waren uit een provincie in Ecuador.  Een bekende groep uit Chili die deze muziek nog steeds speelt is Inti Illimani. Maar ik dwaal af.

 Over muziek uit mijn tijd is verder eerlijk gezegd niet zo heel veel bekend. Het zijn, ik moet het met spijt toegeven, toch vooral de Spanjaarden geweest die de muzikale ontwikkeling in mijn land een krachtige duw hebben gegeven. Reeds in de 17e eeuw ontstond in Peru en Bolivia een vorm van barokmuziek met typisch indiaanse invloeden. Het zijn natuurlijk vooral de missieposten die hier een grote rol hebben gespeeld. Het grappige is dat in Latijns Amerika de scheiding tussen de traditionele volksmuziek en de kerkelijke muziek veel kleiner was dan in Europa in die tijd. Belangstellenden kan ik verwijzen naar de opnamen van ‘Musica Temprana’ uit Nederland, het Engelse barokorkest ‘Florilegium’, en natuurlijk ook weer Jordi Savall.

Maar ik moet afsluiten. Ik had mij voorgenomen zuinig te zijn met ‘embedded YouTube-filmpjes’, maar ik vind ze toch wel heel erg gemakkelijk. Ik hoop van het Spoetnikteam nog eens te horen of ik mij met deze praktijken schuldig maak aan diefstal of heling. Maar hier volgt een alleraardigste versie van “El Condor Pasa”. Vergeet S & G maar. Ik hoop dat jullie alsnog van dit mooie lied gaan houden.

Ik groet u allen,

Inca Athahualpa