We zijn nu al weer drie weken bezig met de spoetnikcursus en steeds leren we nieuwe dingen. Waar ik als oude man nog het meest van opkijk is de mogelijkheid om berichten snel op je bureaublad te krijgen. Er hoeft in de wereld maar dit te gebeuren en het nieuws wordt je al via een RSS-feed aangeboden.

Dat was vroeger wel anders. Wanneer ik vroeger in mijn paleis in Cuzco zat en er gebeurde iets in de verste uithoeken van mijn rijk, zeg bijvoorbeeld in het huidige Ecuador, dan werden er een tiental snelle lopers gerecruteerd om het nieuws in zo kort mogelijke tijd van Quito naar Cuzco te brengen.

Ik wil niets ten nadele van deze jonge indianen zeggen, maar het was eerlijk gezegd toch maar een beetje behelpen. Laten we voor het gemak zeggen dat de eerste loper de afstand tussen Quito en Guayaquil moest overbruggen. Dat is op zich al een hele afstand, ook al is het nog maar een vlakke etappe. Maar er kon onderweg van alles gebeuren. Bovendien groeide de coca zo langs de weg, en je moest van goede huize komen wilde je niet zo af en toe een blaadje kauwen.

Soms kwam zo’n boodschapper dan compleet hallucinerend aan in Guayaquil, en was hij het bericht al lang vergeten. Dan stonden hem twee mogelijkheden open, of hij rende terug naar Quito, of hij verzon een bericht en vertelde dat aan de tweede man in de estafette ploeg. Deze op zijn beurt liep zich de longen uit het lijf om nog voor zonsondergang de voorlopers van de Andes te bereiken. De straatverlichting werkt niet adequaat in dit deel van mijn rijk.

Het kan goed zijn dat deze indiaan een geheelonthouder was. Dat gold echter zeker niet voor de derde loper. Deze had de taak het bericht verder te brengen, maar omdat hij misschien wel het moeilijkste traject moest afleggen, had hij zich vooraf wat moed ingedronken. Dus toen hij het verhaal van nummer twee hoorde wist hij van voren niet meer dat hij van achteren nog bestond. Nogmaals, ik wil hier niemand iets euvel duiden, zeker niet deze derde estafette loper die op zijn missies al vijf keer was overvallen door een groep militante opstandelingen.

Met de nummers vier en vijf is het al niet veel anders gesteld, alhoewel er hier minder verzachtende omstandigheden in het spel zijn. Ik wil het verhaal kort houden. Dus toen boodschapper nummer tien mij uiteindelijk in mijn paleis vertelde dat er geen Spaanse conquistadores in aantocht waren om mij van mijn troon te stoten, had ik de keuze hem te geloven of niet. Ik heb toen de verkeerde keuze gemaakt en de rest is geschiedenis.

Wat wil ik hiermee zeggen? Bij Viracocha, ik zou het eigenlijk niet weten. In Peru zeggen we dat slecht nieuws altijd ongelegen komt, Dus wat maakt dan een dag eerder of later uit. Jullie in het Westen maken er altijd zo’n punt van om dingen op tijd te weten, of om op tijd te komen.

Soms kan het heel heilzaam uitpakken om ergens te laat te komen. Vandaag op Valentijnsdag denk ik dan speciaal aan George ‘Bugs’ Moran die voor zijn afspraak met de jongens van Al Capone in de garage aan North Clark Street te laat kwam. Dat redde zijn leven. Klik op de link Bugs Moran als je niet begrijpt wat ik bedoel.

 

George ‘Bugs’ Moran
Inca Athahualpa